Jaka jest cena za implanty?

Implanty dentystyczne zmieniły oblicze stomatologii w ciągu ostatnich 25 lat. Co to są implanty dentystyczne? Jaka jest historia implantów dentystycznych? I w jaki sposób są wykorzystywane do zastąpienia brakujących zębów? W poniższym tekście znajdują się najważniejsze informacje na temat implantów dentystycznych. Zastanawiamy się m.in. jaka jest cena za implanty?

Implanty – zasada działania

Podobnie jak w przypadku większości procedur leczenia w stomatologii, implanty dentystyczne podlegają nieustannemu rozwojowi. Praktyka stomatologii implantologicznej wymaga wiedzy specjalistycznej w zakresie planowania, chirurgii i odbudowy zębów; chodzi zarówno o umiejętności i doświadczenie. W tekście znajdziesz informacje, które pomogą Ci uzyskać wiedzę potrzebną do dokonywania świadomych wyborów dotyczących implantów, które warto skonsultować ze specjalistami stomatologii. 

Implant dentystyczny jest tak naprawdę zamiennikiem korzenia zęba. Podobnie jak korzenie zębów, implanty dentystyczne są zabezpieczone w kości szczęki i nie są widoczne po chirurgicznym umieszczeniu. Służą do zabezpieczania koron (części zębów widocznych w jamie ustnej), mostu lub protezy na różne sposoby. Są wykonane z tytanu, który jest lekki, mocny i biokompatybilny, co oznacza, że ​​nie jest odrzucany przez organizm. Tytan i stopy tytanu są najczęściej stosowanymi metalami zarówno w implantach dentystycznych, jak i innych implantach kostnych, takich jak ortopedyczne wymiany stawów. Mają również najwyższy wskaźnik skuteczności (przyjęcie, bezpieczeństwo, łatwość montażu) spośród wszystkich implantowanych urządzeń chirurgicznych.

Implanty – wpływ na pacjenta

Specjalna właściwość łączenia tytanu z kością, zwana osseointegracją („osseo” – kość; „integracja” – fuzja lub łączenie się), jest biologiczną podstawą sukcesu implantu dentystycznego. Dzieje się tak, ponieważ w przypadku utraty zębów traci się również kość, która podtrzymywała te zęby. Umieszczenie implantów stabilizuje kość, zapobiegając jej utracie. Wraz z wymianą utraconych zębów implanty dentystyczne pomagają zachować kształt i gęstość szczęki. Oznacza to, że wspierają także szkielet twarzy i pośrednio struktury tkanek miękkich – tkanki dziąseł, policzki i usta. Implanty dentystyczne pomagają jeść, żuć, uśmiechać się, rozmawiać i wyglądać całkowicie naturalnie. Ta funkcja poprawia samopoczucie społeczne, psychiczne i fizyczne. Teraz postaramy się odpowiedzieć na najważniejsze pytanie – jaka jest cena za implanty?

Implanty – cena i etapy

Jeśli zastanawiasz się, jaka jest cena za implanty, należy mieć na uwadze, że wstawianie implantu to proces kilkuetapowy. To zaawansowana procedura i nie można jej wykonać w czasie jednej wizyty u stomatologa. Na początku należy podejść do konsultacji w sprawie implantów. Podczas wizyty dentysta sprawdzi stan uzębienia, określi możliwości leczenia, a także określi jakie implanty będą odpowiednie. W części przypadków niezbędne będzie wykonanie tomografii komputerowej. Dokładne badanie jest podstawą na bazie, której powstaje plan działania. Dentysta stwierdzi czy warto wprowadzić zęby wkręcane, czy np. implanty porcelanowe lub kompozytowe. 

Na następnej wizycie dochodzi do wstawienia implantów. Wszczepienie zęba dokonuje się pod znieczuleniem. Wybór materiału do implementacji zależy od rodzaju leczenia, jakości uzębienia, czy też indywidualnych preferencji i możliwości finansowych pacjenta. Implant z koroną protetyczną to duży wydatek. Nawet przy zastosowaniu tańszych materiałów, leczenie wiąże się z wydatkiem minimum 2500 zł. W przypadku droższych materiałów cena rośnie ponad 3000 zł za sztukę. 

Jak zdiagnozować nowotwór kości i gdzie się z tym udać

Nowotwór kości objawia się najczęściej w formie przerzutów. Gdy inne nowotwory m.in. rak płuc, rak piersi, rak tarczycowy, rak gruczołu krokowego czy nerki są w stadium zaawansowanym, to zaczynają atakować kolejne zdrowe tkanki, w tym także kości. Jakie występują objawy i czym charakteryzuje się nowotwór kości? 

Rak kości

Zmiany nowotworowe rozwijające się w kościach dzielimy na pierwotne i przerzutowe. Pierwotne nowotwory złośliwe kościopochodne i chrzęstnopochodne występują stosunkowo rzadko. Dużo istotniejszym problemem są przerzuty raka do kości, które dotyczą połowy chorych cierpiących na nowotwory złośliwe. Leczenie złośliwych nowotworów kości zależne jest od rodzaju schorzenia. Są one bardzo zróżnicowane i każdy z nich wymaga indywidualnego podejścia lekarza. Im szybciej zostanie zdiagnozowany jakikolwiek nowotwór, tym większe szanse dla pacjenta. 

Objawy raka kości

Objawy raka kości mogą być różne, ponieważ zależą od umiejscowienia guza. Jednym z najczęściej występujących objawów jest ból kości, który pojawia się w miejscu, gdzie rozwija się nowotwór. Na początku choroby ból pojawia się i znika, lecz bardziej intensywny objawia się w nocy, zwłaszcza gdy w ciągu dnia kości narażone były na duże obciążenie. Staje się on coraz bardziej uciążliwy u osób z zaawansowanym stadium choroby. Przy raku kości objawiają się również częste złamania. Mogą one pojawiać się niespodziewanie, bez żadnego dodatkowego bodźca, nawet podczas stania lub przewracania się z boku na bok w trakcie snu. Dodatkowo, mogą wystąpić różne obrzęki, które często mylone są ze schorzeniami o podłożu reumatycznym. Innymi objawami nowotworu kości mogą być: spadek masy ciała, silna gorączka, niedokrwistość i ogólne osłabienie. Nie należy bagatelizować żadnych z nich.

Diagnoza i leczenie raka kości

Diagnostyka jakiegokolwiek nowotworu kości jest bardzo skomplikowana i często lekarze mają problem z jego wykryciem. We wczesnym etapie rozwoju rzadko następuje wykrycie raka kości, a jeśli tak się dzieje, to zwykle przypadkowo. Niestety, w większości przypadków, rak zdiagnozowany zostaje w zaawansowanym stadium choroby. Kiedy pacjent zgłosi się do lekarza, zostanie przeprowadzony wywiad. W pierwszej kolejności lekarz powinien skierować go na badania rentgenowskie (RTG). Dodatkowo, może on zlecić wykonanie pozytonowej tomografii emisyjnej (PET), która określi czy w kości pacjenta znajdują się inne niepokojące zmiany.  Ponadto bardzo pomocne będzie wykonanie tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego. 

W leczeniu raka kości stosuje się operacje chirurgiczne, chemioterapie i radioterapie. Wybór określonej metody jest uzależniony od rodzaju nowotworu, lokalizacji, stopnia jego agresywności i rozprzestrzeniania się na inne narządy lub tkanki. Leczenie kostniakomięsaka opiera się na chirurgii i chemioterapii, z kolei w mięsaku Ewinga stosuje się chemioterapię i radioterapię, które czasami uzupełniane są o resekcję chirurgiczną. Szczególnie ważna jest rehabilitacja u osób chorych, u których doszło do amputacji kończyny z powodu rozległości zmian. 

Jak zdiagnozować hashimoto i czy jest groźne podczas ciąży?

Choroba hashimoto to zapalenie tarczycy, które jest trudne do zdiagnozowania. Może ona przebiegać bezobjawowo, co prowadzi do nieodwracalnych uszkodzeń wspomnianego gruczołu. Leczenie polega jednak na eliminowaniu skutków, a nie przyczyny schorzenia. Co trzeba wiedzieć i jak zapobiec pojawieniu się tej choroby?

Co to jest Hashimoto?

Choroba hashimoto jest chorobą autoimmunologiczną, która wpływa negatywnie na układ odpornościowy pacjenta. Hashimoto, czyli przewlekłe limfocytowe zapalenie tarczycy, atakuje zdrowe komórki i tkanki organizmu, zamiast bakterii czy wirusów. Wywołuje przewlekły stan zapalny, a jego przyczyny nie są do końca znane. Prawdopodobnie duże znaczenie mogą mieć predyspozycje genetyczne, czynniki hormonalne, tryb życia oraz inne schorzenia autoimmunologiczne, takie jak: cukrzyca typu 1, bielactwo, łuszczyca, toczeń, celiakia oraz niedoczynność kory nadnerczy.  Choroba hashimoto może przebiegać przez długi okres bezobjawowo, co może prowadzić do trwałej niedoczynności tarczycy, a tym samym powodować spowolnienie wielu funkcji organizmu. Przeważnie na tę chorobę chorują częściej kobiety niż mężczyźni, ze względu na wyższe występowanie estrogenu.

Objawy choroby hashimoto

Istnieją duże trudności we wczesnym zdiagnozowaniu, gdyż choroba hashimoto przebiega często bezobjawowo. Zapalenie tarczycy może trwać latami, a dopiero przy znacznym uszkodzeniu tkanki tarczycowej skutkuje występowanie niepokojących objawów, z którymi pacjenci zgłaszają się do lekarza. Objawami mogą być:

  • przyrost masy ciała,
  • wypadanie włosów,
  • problemy z pamięcią i koncentracją,
  • problemy zajście w ciąże,
  • zaburzenia cyklu miesiączkowego,
  • poronienia,
  • łamliwość paznokci,
  • senność,
  • obrzęki,
  • częste zmęczenie,
  • niskie ciśnienie krwi,
  • ciągłe.

Sposoby leczenia

W pierwszej kolejności musimy zgłosić się do lekarza rodzinnego, gdy zauważymy jakiekolwiek objawy, a także w sytuacji, gdy ktoś z naszej rodziny chorował na hashimoto. Kiedy diagnoza zostanie postawiona, lekarz zleci odpowiednią terapię. Polega ona na leczeniu niedoczynności tarczycy, czyli na przyjmowaniu brakujących hormonów tarczycowych. Leczenie farmakologiczne opiera się na przyjmowaniu lewotyroksyny, który ma takie samo działanie jak naturalny hormon wytwarzany w gruczole tarczycowym. Systematyczne przyjmowanie leków prowadzi do prawidłowego stężenia TSH oraz przywrócenia właściwego funkcjonowania organizmu. To terapia hormonalna jest jedyną metodą leczenia. 

Hashimoto a ciąża

Istnieją pewne zależności pomiędzy chorobą hashimoto a ciążą. Kobiety, które borykają się z tym zapaleniem, mogą mieć duże trudności z powiększeniem rodziny, co wynika z problemów z jajeczkowaniem. Związane jest to z zaburzeniem układu odpornościowego kobiety, a także z odrzuceniem płodu przez układ immunologiczny. Bardzo często kobiety, przy odpowiednim wyrównaniu poziomu hormonów tarczycy, mogą zajść w ciążę, a następnie urodzić zdrowe dziecko. W jej trakcie kobieta nie powinna zaprzestawać przyjmowania leków. Wyrównany poziom hormonów w pierwszym trymestrze ciąży jest bardzo ważny, gdyż wtedy dochodzi do powstawania narządów i układów dziecka. Nieleczona niedoczynność tarczycy może bowiem spowodować przedwczesny poród, ryzyko zgonu płodu lub noworodka, upośledzenie umysłowe lub inne zaburzenia w rozwoju dziecka.

Jak wyleczyć przerost prostaty? Działaj szybko!

Prostata to gruczoł, z którego problemami borykają się głównie mężczyźni w starszym wieku. Jest on niezbędny, ze względu na ważne funkcje w męskim układzie moczowo-płciowym. Kiedy prostata zaczyna się powiększać, pojawiają się różne problemy. Nieleczony gruczoł krokowy może prowadzić do poważnych konsekwencji. Co jest przyczyną i jak leczy się przerost prostaty?

Co to jest przerost prostaty?

Przerost prostaty określany jest przez lekarzy skrótem BPH. Problem ten dotyka 50% mężczyzn po 50 roku życia. Ten gruczoł krokowy ma kształt i wielkość orzecha włoskiego. Znajduję się tuż pod pęcherzem moczowym, otaczając cewkę moczową.

Rozrost prostaty przebiega bardzo powoli, z biegiem lat prostata zaciska się wokół cewki moczowej i pojawiają się kłopoty z oddawaniem moczu. O wiele rzadziej w prostacie rozwija się nowotwór złośliwy, określany skrótem PCa. Rak prostaty może mieć związek z nadwagą, jedzeniem dużych ilości czerwonego mięsa, produktów mlecznych, nadużywaniem alkoholu czy paleniem. 

Leczenie przerostu prostaty

Nie każdy mężczyzna, u którego doszło do łagodnego przerostu prostaty, zostaje podjęty leczeniem. O konieczności leczenia przerostu prostaty decyduje stopień nasilenia objawów. Chorzy z niewielkimi objawami, u których przerost prostaty nie wpływa na jakość życia, nie są poddawani terapii, tylko muszą regularnie wstawiać się na badania. Gdy zaburzenia oddawania moczu lub objawy stają się bardziej dokuczliwe, lekarz może zlecić leki na prostatę, w celu ułatwienia odpływu moczu poprzez rozluźnienie mięśni dróg moczowych. Stosuję się w tym wypadku alfa- blokery np. doksazosyna lub alfuzosyna, a w celu zmniejszenia strecza inhibitory 5 alfa- reduktazy np. finasteryd. W przypadku przyjmowania alfa-blokera, pierwsze rezultaty mogą być widoczne już po paru dniach, a pełne efekty zobaczymy po ok. 4-6 tygodniach. Leczenie finasterydem trwa zazwyczaj dłużej i efekty przychodzą po 6 miesiącach. Osoby zmagające się z silnymi i uciążliwymi objawami lub braku poprawy w trakcie leczenia farmakologicznego, mogą zostać skierowani na leczenie chirurgiczne. Dotyczy to około 25% mężczyzn chorujących na przerost prostaty. Celem leczenia jest przywrócenie odpływu moczu z pęcherza poprzez usunięcie tylko centralnej części gruczołu, co prowadzi do powstania odpowiednio szerokiego kanału. 

Rośliny lecznicze na łagodny przerost prostaty

Kiedy występuje łagodny przerost tego gruczołu, możemy wspomagać leczenie naturalnymi sposobami. Zioła na prostatę to m.in. korzeń pokrzywy oraz owoc palmy sabal. Ekstrakty z obu tych roślin mają działanie przeciwzapalne i przeciwobrzękowe. Gdy połączymy te dwa zioła otrzymamy miksturę, która łagodzi ból przy oddawaniu moczu, zmniejsza parcie na mocz, a także jego zaleganie w pęcherzu moczowym. W przypadku problemów z prostatą, zaleca się również zioła nawłoci, skrzypu, liści borówki brusznicy oraz rdestu. Dobrze wpływają na częste zaleganie moczu, przewlekłe infekcje w drogach moczowych oraz pobudzają wydalanie substancji toksycznych z organizmu.

Jak wyleczyć jelitówke u dziecka? Proste domowe sposoby

Grypa jelitowa to wirusowe zakażenie układu pokarmowego objawiające się wymiotami i biegunką. Jelitówka u dziecka trwa zazwyczaj kilka dni, wywołując tym samym niemałe zaniepokojenie u troskliwych rodziców. Przyczyną takiego stanu są wirusy, które odpowiadają za rozwój dokuczliwych objawów nieżytu jelit. Co jest ważne, kiedy nasze dziecko dopadnie jelitówka? Kiedy leczyć domowymi sposobami, a kiedy iść do lekarza?

Objawy grypy jelitowej u dzieci

Podstawowymi objawami jelitówki u dzieci są biegunka i wymioty. Może też pojawiać się gorączka, osłabienie, bóle brzucha, brak apetytu, ból mięśni oraz dreszcze. Biegunka, która towarzyszy grypie żołądkowej, jest zazwyczaj koloru zielono-żółtego o wodnistej konsystencji. Utrzymuje się do 2-3 dni, a czasami trwa nawet dłużej. Jeśli po tym okresie objawy chorobowe nie ustąpiły, musimy niezwłocznie udać się do lekarza.

Grypa żołądkowa – leczenie

W większości przypadków jelitówka u dziecka przechodzi samoczynnie i nie wymaga specjalnej terapii. Nie ma dostępnych żadnych leków na grypę żołądkową u dzieci. Zaleca się tylko picie dużej ilości płynów, by nie doszło do odwodnienia. Wymioty i biegunka bardzo szybko odwadniają organizm, a to jest bardzo niebezpieczne, zarówno dla dzieci jak i osób starszych. U niemowląt zaleca się szczepienia przeciw rotawirusom. Chroni ono przed kilkoma szczepami rotawirusów i znacznie zmniejsza objawy choroby w przypadku zarażenia. Dziecko można szczepić do 6 miesiąca życia. Musimy jednak pamiętać, że na grypę jelitową nie ma skutecznych leków, przez co możemy jedynie łagodzić ją różnymi sprawdzonymi sposobami domowymi.

Domowe sposoby na jelitówkę u dziecka

Domowe sposoby na grypę żołądkową u dzieci to przede wszystkim odpowiednia dieta i prawidłowe nawodnienie organizmu. Istnieje jednak kilka naturalnych preparatów i surowców zielarskich, które pomagają walczyć z wirusami. Oto kilka pomysłów:

  • banany – są bardzo delikatne dla żołądka, dodają energii i uzupełniają braki magnezu i potasu,
  • dieta lekkostrawna – produkty, które możemy podawać w czasie choroby to gotowana marchewka, gotowany kurczak, ryż, kisiel, galaretki,
  • preparaty probiotyczne – dieta w tym czasie jest bardzo uboga, a jelita silnie zaburzone, zatem warto podawać preparaty, które pomogą w procesie regeneracji,
  • zwykła woda – osoba chora powinna pić przynajmniej 2 litry wody, najlepiej w małych dawkach, za to w bardzo niewielkich odstępach czasu,
  • zioła – łagodzą stan zapalny, przyspieszają gojenie się śluzówki oraz redukują takie objawy jak ból czy skurcze brzucha. Rumianek działa przeciwzapalnie i rozkurczowo. Podbiał łagodzi podrażnienia błon śluzowych oraz okazuje się przydatny w przypadku wymiotów. Czarny bez skutecznie pozwala zbijać gorączkę, z kolei nagietek działa przeciwzapalnie.

Jak unikać grypy żołądkowej?

Choć unikanie grypy wirusowej nie jest łatwym zadaniem, warto jednak powziąć pewne środki ostrożności. Aby zapobiegać zachorowania na grypę żołądkową, należy stosować odpowiednią dietę, pamiętać o dezynfekcji nocnika lub deski klozetowej, często myć ręce, dbać o ogólną higienę osobistą, a także szczepić dziecko przed rotawirusami.

Jak wyjść z depresji i pomóc innym

Depresja to zaburzenie nastroju, które powoduje trwałe uczucie smutku i utraty zainteresowania. Nazywany również dużym zaburzeniem depresyjnym, wpływa na to, jak się czujesz, myślisz i zachowujesz, i może prowadzić do różnych problemów emocjonalnych oraz fizycznych. Choroba powoduje, że można mieć problemy z wykonywaniem codziennych czynności, a z czasem mieć wrażenie, że egzystencja nie jest warte życia. Depresja nie jest tylko słabością i nie można jej po prostu „wyrwać”. Choroba może wymagać długotrwałego leczenia. Dlatego nie należy się zniechęcać. W trudnych przypadkach większość osób z depresją czuje się lepiej dzięki lekom, psychoterapii lub ich kombinacji. Jak wyjść z depresji i pomóc innym znajdującym się w tym stanie?

Depresja – objawy

Chociaż depresja może wystąpić tylko raz w ciągu życia, ludzie zwykle mają wiele epizodów, w których stykają się z chorobą. Podczas nich objawy występują przez większość dnia, prawie codziennie i mogą obejmować wiele różnych elementów. Najczęściej spotykane, to:

  • uczucia smutku, łez, pustki lub beznadziejności,
  • gniewne wybuchy, drażliwość lub frustracja, nawet w drobnych sprawach,
  • utrata zainteresowania lub przyjemności podczas wykonywania większości albo wszystkich czynności, takich jak seks, hobby lub sport,
  • zaburzenia snu, w tym bezsenność lub zbyt duża ilość snu,
  • zmęczenie i brak energii, więc nawet małe zadania wymagają dodatkowego wysiłku,
  • zmniejszony apetyt i utrata masy ciała lub zwiększone pragnienie jedzenia i przybierania na wadze,
  • lęk, pobudzenie lub niepokój,
  • spowolnione myślenie, mówienie lub ruchy ciała,
  • poczucie bezwartościowości lub winy, skupianie się na przeszłych niepowodzeniach lub obwinianie się,
  • kłopoty z myśleniem, koncentracją, podejmowaniem decyzji i zapamiętywaniem rzeczy,
  • częste lub powtarzające się myśli o śmierci, myśli samobójcze, próby samobójcze lub samobójstwa,
  • niewyjaśnione problemy fizyczne, takie jak ból pleców lub bóle głowy.

Dla wielu osób z depresją objawy są zwykle wystarczająco poważne, aby powodować zauważalne problemy w codziennych czynnościach, takich jak praca, szkoła, zajęcia towarzyskie lub relacje z innymi. Niektóre osoby mogą czuć się ogólnie nieszczęśliwe lub nieszczęśliwe, nie wiedząc dlaczego. Jak wyjść z depresji i pomóc innym? Będziemy w stanie lepiej pomóc, znając i rozpoznając czynniki ryzyka tej przypadłości. 

Depresja – czynniki ryzyka

Nie wiadomo dokładnie, co powoduje depresję. Podobnie jak w przypadku wielu zaburzeń psychicznych, mogą być zaangażowane różne czynniki, wliczając w to różnice biologiczne w budowie układu nerwowego, zaburzenia chemii funkcjonowania mózgu, oddziaływanie hormonów, czy odziedziczenie cech lub tendencji do zaburzenia. Depresja często zaczyna się u nastolatków, w wieku 20 lub 30 lat, ale może się zdarzyć w każdym wieku. Zdiagnozowano depresję u większej liczby kobiet niż u mężczyzn, ale może to częściowo wynikać z faktu, że kobiety częściej szukają pomocy i sposobów leczenia. Czynniki, które wydają się zwiększać ryzyko wystąpienia lub wywołania depresji, obejmują:

  • niektóre cechy osobowości – niska samoocena i bycie zbyt zależnym, samokrytycznym lub pesymistycznym,
  • traumatyczne lub stresujące zdarzenia, 
  • krewni z historią depresji, 
  • historia innych zaburzeń zdrowia psychicznego, 
  • nadużywanie alkoholu lub narkotyków,
  • poważna lub przewlekła choroba, 
  • niektóre leki, takie jak niektóre leki na nadciśnienie lub pigułki nasenne. 

Jak poradzić sobie z depresją i pomóc innym

Jak poradzić sobie z depresją i pomóc innym znajdującym się w złym stanie? Nie ma pewnej metody zapobiegania depresji. Jednak można podjąć kilka kroków i strategii, które znacznie mogą ograniczyć ryzyko wystąpienia depresji. Przede wszystkim należy podjąć kroki w celu kontrolowania stresu, zwiększenia odporności i poczucia własnej wartości.

Bardzo pomocne w tej sytuacji jest dotarcie do rodziny i przyjaciół, szczególnie w czasach kryzysu, aby pomóc przetrwać trudne zaklęcia. Jeśli domyślamy się, co osobie dolega lub jest zdiagnozowana, najlepiej podjąć leczenie od najwcześniejszego objawu problemu, aby zapobiec pogorszeniu się depresji. Nie trzeba w każdym przypadku udawać się do lekarza specjalisty. Najważniejszy w tej sytuacji jest kontakt z bliskimi osobami – rozmowa z przyjacielem lub ukochaną osobą, kapłanem lub inną osobą, której się ufa.

Jak ustrzec się przed rzeżączką? – Praktyczne porady profilaktyczne

Rzeżączka należy do najczęstszych chorób zakaźnych przenoszonych drogą płciową. Bardzo często cierpią na nią osoby w młodym wieku, od 19 do 25 lat. U kobiet choroba może przebiegać bezobjawowo, za to u mężczyzn może wystąpić zapalenie cewki moczowej, charakteryzujące się ropną wydzieliną. Jakie jeszcze możemy zaobserwować objawy rzeżączki i jak je leczyć? 

Co to jest rzeżączka?

Rzeżączka jest chorobą weneryczną, przenoszoną drogą płciową. Wywołuję ją bakteria w postaci dwoinki rzeżączki Neisseria gonorrhoeae. Najlepiej rozwija się ona w środowisku ciepłym i wilgotnym, dlatego okolice intymne stanowią ku temu idealne miejsce. Zarazić można się podczas stosunku płciowego (w tym analnego i oralnego). Ponadto, rzeżączką można się jeszcze zarazić przez styczność z przedmiotami higieny osobistej chorego, takimi jak: ręcznik, gąbka do mycia ciała, bielizna, pościel. W niektórych przypadkach do zakażenia dochodzi podczas korzystania z toalet publicznych, basenów oraz saun. Istnieje ponadto możliwość przeniesienia choroby z matki na dziecko w trakcie porodu.

Rzeżączka – objawy

U kobiet pierwsze objawy rzeżączki przebiegają bezobjawowo. Związane z chorobą upławy zazwyczaj są lekceważone i kojarzone z innymi dolegliwościami. Zakażenie u kobiet obejmuje narządy szyjki macicy, pochwę i cewkę moczową. Przy stosunkach oralnych i analnych zarażenie może obejmować jamę ustną, gardło i odbyt. Objawy u kobiet, które mogą wystąpić:

  • ból lub uczucie pieczenia przy oddawaniu moczu,
  • zaburzenia cyklu miesiączkowego,
  • zwiększone, ropne upławy,
  • gorączka,
  • zapalenie jajników.

U mężczyzn rzeżączka rozwija się znacznie szybciej niż u kobiet. Pierwsze objawy rzeżączki możemy zaobserwować już po 3-5 dni od zakażenia, pojawia się bowiem ropny wyciek z cewki moczowej. Innymi objawami mogą być:

  • ból i pieczenie podczas oddawania moczu,
  • ból i pieczenie podczas wzwodu,
  • rzadko: gorączka, silny ból, tkliwość, obrzęk najądrzy,
  • rzadkością może być zapalenie prostaty.

Objawy innych partii ciała:

  • zapalenie gardła,
  • zapalenie spojówek,
  • zapalenie odbytu i odbytnicy.

Leczenie rzeżączki

W przypadku zauważenia jakichkolwiek objawów rzeżączki, należy udać się do lekarza, który po postawieniu diagnozy skieruje pacjenta na leczenie farmakologiczne. Leczenie rzeżączki polega na podawaniu penicyliny lub doksycykliny. Należy pamiętać, że podejmowanie próby samodzielnego leczenia może prowadzić do przewlekłego zakażenia i powikłań. Osoba, u której zdiagnozowano rzeżączkę, powinna zawiadomić wszystkich ostatnich partnerów seksualnych, aby mogli się oni przebadać i rozpocząć leczenie. Należy również poddać się badaniu w przypadku, gdy u partnera wykryto chorobę, a u nas nie występują żadne objawy. Na szczęście, możliwe jest całkowite wyleczenie rzeżączki.

Powikłania nieleczonej rzeżączki

Zarówno u kobiet, jak i mężczyzn nieleczona rzeżączka może doprowadzić do powikłań takich jak:

  • zakażenie całego układu moczowo-płciowego,
  • bezpłodność,
  • zapalenie narządów miednicy mniejszej,
  • zapalenie najądrza i prostaty,
  • zapalenie mięśnia sercowego,
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych,
  • uogólnione zakażenie krwi (sepsa).

Jak uporać się ze świerzbem? Spróbuj naszych domowych sposobów

Świerzb jest to zakaźna choroba skóry wywołana przez pasożyta z rodziny roztoczy. Do zakażenia zazwyczaj dochodzi przez bezpośredni kontakt z osobą chorą, ale może ona również przenosić się przez różne przedmioty. Charakterystycznym objawem są czerwone krostki oraz świąd skóry, który jest szczególnie dokuczliwy w godzinach nocnych. Świerzbem zarazić może się każdy i wbrew pozorom: często nie ma to nic wspólnego z zaniedbaniem higieny osobistej. Dowiedz się, jak wygląda leczenie świerzbu domowymi sposobami. 

Co to jest świerzb?

Świerzb to choroba zakaźna wywołana przez świerzbowiec ludzki. Pasożyty te zagnieżdżają się w ludzkim naskórku, tworząc tunele, w których samica składa dziennie ok. 2-3 jaj. Z tych jaj wylęgają się larwy, które w 3 tygodnie przekształcają się w dorosłe osobniki i przedostają się na powierzchnię skóry, gdzie rozpoczyna się proces kopulacji. Pasożytów nie zobaczymy gołym okiem, gdyż są one bardzo maleńkie (0,5 mm długości). Do zakażenia dochodzi poprzez bezpośredni kontakt z osobą chorą np. przez podanie ręki przy przywitaniu, podczas stosunku płciowego, siedzenie obok siebie, a także za pośrednictwem pościeli, ręczników, ubrań czy przedmiotów, które dotykał zarażony. 

Objawy świerzbu 

Świerzb objawia się silnym świądem skóry, który zazwyczaj występuje m.in. na rękach, fałdach i zgięciach skórnych, a także w okolicach brodawek sutkowych, pępka i na pośladkach. Objawy te występują zazwyczaj 3-4 tygodnie od przedostania się świerzbowca na ciało człowieka i nasilają się w nocy, czy też po kąpieli. Oprócz jaj świerzbowce pozostawiają również swoje odchody, które mogą wywołać reakcje alergiczne, nasilać powstawanie świądu oraz zmian skórnych. 

Leczenie świerzbu

Terapia choroby przebiega objawowo, co oznacza, że lekarz przepisuje pacjentowi przede wszystkim maści na świerzb do stosowania miejscowego. Najpopularniejsze preparaty zawierają związki siarki, benzoesan benzylu oraz permetrynę. Takie środki należy nakładać na całe ciało, pomijając głowę. Zaleca się poddawaniu leczeniu wszystkich członków rodziny, zamieszkałych z chorą osobą, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że w okresie wylęgania zostali oni zarażeni chorobą. 

Domowe sposoby leczenia świerzbu

Oto kilka domowych sposobów na leczenie świerzbu

  • ocet – jest sprawdzoną i łatwo dostępną substancją, która zabija roztocze świerzbowca oraz złożone przez niego jaja. Octem należy smarować całe ciało lub robić okłady na zmienione miejsca. 
  • olejki –  olejek z drzewa herbacianego łagodzi stany zapalne i koi świąd. Ma również działanie antybakteryjne i przyśpiesza gojenie się ran. Stosowanie polega na wmasowaniu go w miejsca chorobowe. 
  • zioła – nagietek, rumianek, piołun, tymianek i kozłek lekarski łagodzą stan zapalny oraz świąd skóry. Stosuje się je: pijąc napary, stosując okłady i płukanki ziołowe.
  • kąpiele –  z dodatkiem krochmalu, płatków owsianych lub jednej filiżanki pieprzu cayenne ma pozytywne działanie na chorobę. Zawarta w nich kasacyplina jest silnym środkiem przeciwświerzbowym.

Jak uchronić się przed pylicą? Radzi dr Tomasz

Najczęstszymi objawami pylicy płuc są kaszel i duszność. Ryzyko jest na ogół wyższe, gdy ludzie są wystawieni na działanie pyłów mineralnych w wysokich stężeniach i/lub przez długi okres czasu. Dotyczy to przede wszystkim przemysłu wydobywczego, branży budowlanej i nauczycieli. Niewłaściwe lub niespójne stosowanie środków ochrony indywidualnej, takich jak maski oddechowe (specjalnie dopasowane maski ochronne), jest kolejnym czynnikiem ryzyka, ponieważ zapobiega wdychaniu pyłów, które mogą powodować pylicę płuc. Pylica zwykle nie występuje w wyniku narażenia środowiskowego (poza miejscem pracy), ponieważ poziomy pyłu w środowisku są znacznie niższe. Jak uchronić się przed pylicą? Porad udziela dr Tomasz

Pylica – objawy, których nie można zignorować

Pacjenci z pylicą mogą nie mieć żadnych objawów, szczególnie we wczesnej fazie choroby. Symptomy mogą obejmować kaszel, z wytwarzaniem śluzu (plwociny) lub ucisk w klatce piersiowej. Ponadto wielu pacjentów skarży się na duszność. Pacjenci mogą najpierw zauważyć, że stają się bardziej zdyszani lub szybciej się męczą przez aktywność – taką jak chodzenie lub wchodzenie po schodach. Niektórzy pacjenci mogą odczuwać duszność, nawet gdy pozostają w stanie spoczynku.

Jak informuje dr Tomasz, jeśli pylica obejmuje dużą część płuc lub powoduje dużo blizn, można zastopować przedostawanie się tlenu do krwi podczas oddychania. Powoduje to hipoksemię (niski poziom tlenu we krwi). Hipoksemia może występować podczas aktywności lub snu. Wielu pacjentów z hipoksemią nie wie, że ich poziom tlenu jest niski, ponieważ sama przypadłość nie zawsze powoduje objawy takie jak duszność. Tlen we krwi dostarczany jest do wszystkich narządów wewnętrznych, dlatego rozpoznanie hipoksemii jest ważne, aby zapobiec powikłaniom na narządach, takich jak serce i mózg. Jak uchronić się przed pylicą? Warto zwrócić uwagę na czynniki ryzyka.

Pylica – czynniki ryzyka

Pylica obejmuje azbestozę, krzemicę i pylicę płuc u robotników węglowych. Potocznie jest czasem nazywana „chorobą czarnego płuca” od zabarwienia pyłem węglowym. Dr Tomasz zwraca uwagę na jakie rodzaje pyłów trzeba uważać:

  • włókna azbestowe – są bardzo trwałe i odporne na ciepło, co prowadzi do ich zastosowania w izolacji i ognioodporności, a także w produkcji tekstyliów. Choroba zwykle nie rozwija się przez 10 lub 20 lat po pierwszej ekspozycji;
  • krzemionka krystaliczna – jest głównym składnikiem pyłu z piasku i skał. Czynniki ryzyka rozwoju krzemicy obejmują wyższy poziom ekspozycji na krzemionkę i dłuższy czas ekspozycji. Występują tutaj większe problemy oddechowe i pojawianie się mas w płucach;
  • pył węglowy – składa się z cząstek zawierających węgiel;
  • przewlekła choroba berylu (tzw. berylioza) – beryl jest bardzo mocnym i lekkim metalem stosowanym w przemyśle elektronicznym, lotniczym oraz jądrowym. 

Jak uchronić się przed pylicą? 

Przeciwdziałanie jest ważne, ponieważ choroby nie można wyleczyć ani odwrócić. Istnieją procedury zapobiegania chorobie wśród pracowników. Jak uchronić się przed pylicą? Do typowych środków zapobiegawczych należy zaliczyć:

  • noszenie maski,
  • mycie obszarów skóry mających kontakt z kurzem,
  • bezpieczne usuwanie kurzu z odzieży,
  • dokładne mycie twarzy i rąk przed jedzeniem, piciem lub przyjmowaniem jakichkolwiek leków,
  • unikanie czynnego i biernego palenia wyrobów tytoniowych,
  • powiadomienie lekarza i pracodawcy o wszelkich objawach pylicy płuc,
  • regularne prześwietlanie klatki piersiowej i weryfikowanie aktywności fizycznej (szczególnie wydolności). 

Jak się leczy za pomocą prądów interferencyjnych?

Obecna terapia interferencyjna jest skuteczną opcją terapeutyczną stosowaną przez wiele klinik fizjoterapeutycznych w celu łagodzenia bólu i przyspieszenia procesu samoleczenia. Pomaga ona przywrócić organizmowi zdrowy stan bez bólu. Sygnały o wysokiej częstotliwości IFC przenikają przez skórę do głębiej leżących tkanek mięśniowych. Jak się leczy za pomocą prądów interferencyjnych?

Prąd interferencyjny – metoda

Prąd interferencyjny wysyła się poprzez elektrody umieszczone na skórze wokół zranionej części ciała. Urządzenie przesyła następnie impulsy elektryczne w niewielkich ilościach przez skórę. Jak się leczy za pomocą prądów interferencyjnych? Tkanka i nerwy są stymulowane, co rozpoczyna właściwości lecznicze. Te impulsy nie są bolesne. W rzeczywistości pacjenci opisują to uczucie jako niewielki dreszcz na skórze lub delikatne igiełki. Udowodniono, że częstotliwości wytwarzane przez IFC stymulują endorfiny, naturalne środki przeciwbólowe w organizmie. Może to pomóc stworzyć proces samoleczenia bez konieczności przyjmowania leków. Ta forma terapii jest również niezwykle przydatna w zmniejszaniu bólu, stanów zapalnych, leczenia obrzęków i skurczów. Na co dokładnie wpływa prąd interferencyjny:

  • bezpiecznie zmniejsza lub eliminuje ból,
  • wpływa na zauważalny spadek obrzęku i stanu zapalnego,
  • poprawia ograniczone ruchy i koordynację,
  • stymuluje naturalne hormony, które mogą pomóc ciału leczyć się szybciej.
  • uważany przez wielu ekspertów za wysoce skuteczną formę leczenia przewlekłego bólu.

Jak pomaga terapia prądem interferencyjnym

Stymulacja prądem interferencyjnym jest bardzo przydatna w leczeniu zaburzeń krążenia, problemów mięśniowych, sztywności stawów, obrzęków i stanów zapalnych. Polecana jest osobom cierpiącym na problemy zdrowotne, takie jak skumulowane zaburzenia urazowe, bóle ciała, urazy stawów. W przypadku operacji ortopedycznej (przed lub po), terapia interferencyjna jest ważną opcją uzupełniającą leczenie.

Obecna forma terapii interferencyjnej jest stosowana od wielu lat, a liczne studia przypadków i raporty z badań udokumentowały jej wszechstronność w leczeniu różnych objawów, przyspieszeniu gojenia i przywróceniu normalnego ruchu. Jak się leczy za pomocą prądów interferencyjnych? Pacjenci, którzy zdecydowali się na leczenie tę metodę, mają mniej powikłań pooperacyjnych w porównaniu do osób, które polegają wyłącznie na lekach przeciwbólowych. Pomaga również w krążeniu krwi i przyspiesza proces gojenia poprzez stymulację endorfin.

Wpływ częstotliwości prądu interferencyjnego

Fizjoterapeuci uważają, że prądy interferencyjne niskiej częstotliwości mają następujący wpływ:

  • 2 Hz – wokół tej częstotliwości stymulowane są metencefaliny – co powoduje krótkotrwałą ulgę w bólu.
  • 10 Hz – ta częstotliwość ma korzystny wpływ na układ odpornościowy i powoduje, że pacjenci są zrelaksowani.
  • 130 Hz – częstotliwość ta stymuluje produkcję endorfin i powoduje długotrwałą ulgę w bólu i znieczulenie miejscowe.
  • 1-100 Hz – ta zmiana częstotliwości zwiększy szybkość walki ze stanem zapalnym.
  • 45 – 90Hz – ta zmiana częstotliwości obniży aktywność współczulnego układu nerwowego, umożliwiając zwiększoną aktywność układu przywspółczulnego i zwiększając dopływ krwi.

Prąd interferencyjny – zastosowanie

Prąd interferencyjny jako terapia jest zatwierdzony do leczenia objawowego i leczenia przewlekłego (długotrwałego) bólu trudnego do usunięcia, pourazowego i pooperacyjnego. Wielu lekarzy stosuje terapię interferencyjną w celu nieinwazyjnego promowania gojenia i łagodzenia bólu. IFT w fizjoterapii stał się niezwykle popularny ze względu na łatwość użycia, brak skutków ubocznych i pozytywne informacje zwrotne od osób cierpiących na różne schorzenia. Metoda może być stosowana w leczeniu bólu związanego z:

  • ból pleców, szyi i ramion,
  • zapalenie kości i stawów,
  • reumatoidalnego zapalenie stawów,
  • osteoporozy,
  • zapalenie stawów kręgosłupa i zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa,
  • siniaków, obrzęków i zapaleń,
  • bólu pooperacyjnego,
  • zespołu cieśni nadgarstka,
  • zapalenia powięzi podeszwy,
  • łokcia tenisisty i innych kontuzji.